zaman durdu, ben gördüm

Bu sabah evden çıktığımda havanın kapalı ve yağmurlu olduğunu görmek canımı sıkmadı, sanırım kışı özledim artık onca sıcaktan sonra. Asıl mevzu şu ki otobüse bindim ve sonrasında doğal olarak indim. İndiğimde adımımı yere attım ve birden herşey sessizleşti, durdu, tüm objeler biryerlere çekildi gerçi ben yere bakıyordum o esnada ama sanki 1 saniyeliğine zaman durdu gibi hissettim. Şimdiye kadar hiç böyle hissetmemiştim, farklıydı yani. Acaba Hiro Nakamura gibi zamanı bükmeye mi başladım, hımm gizli güçleri olan süper kahraman mı olacam acaba büyüyünce:) Güçleri derken ordaki -ler i ne için kullandım ben de bilmiyorum:)
Bilemedim ama nedir? Sanırım o esnada aklımdan hiçbirşey geçmediği yani düşünmediğim için ben öyle algıladım.

zamanın durduğu yer

Daha önce hiç zamanının durduğu yere gittiniz mi? Ben gittim. Zihinsel bir yolculuk değildi gittiğim, fiziksel yolculuğun yansımasıydı. Bozkır'ın ortasında ağaçların içinde bir ev. Balkonuna oturduğun zaman görebildiğin; uzaktaki yerleşim yerlerinin ışıkları, kafanı her cevirdiğinde ışığını gördüğün araba, dolunay ve karanlık. Karanlığı daha önce hiç izlememiştim. İlk kez korkmadım. Duyabildiğin; rüzgarın sesi ve çıçır böceklerinin  nefes alıp verişi. Düşünebildiğin;  aslında düşünme yetini askıya alıyorsun, hangi durumlar için? yaptığın planlar, alışveriş listesi, yapılması gereken işler listesi, yetişmesi gerekenler...vb. Rutin, zamanın akışını hızlandırıyormuş bunu farkettim. "Pazartesi, cuma; pazartesi, cuma...." seni zamanın kıskacında şıkıştırıyormuş. Aslında düşünebildiğin eylem değil,  hareket de değil, ne olmadığının adını kolayca koyabildiğin ama ne olduğunu bilmek için üzerinde düşünmen gereken şeyler.

Zaman yavaşlıyor, sessizlik çöküyor ve karanlıkta daha iyi görmeye başlıyorsun...